ภาค 15 : วันที่ 6

posted on 15 May 2014 22:52 by psych-ward-girl in psychward
 
วันที่ 19 เมษายน 2557                                                วันที่ 6

 

หลังจากที่เมื่อคืนเล่นกับน้องณัฐ เล่นไปได้แป๊บเดียว

ก็ดันทำกล่องใส่แบงค์หล่นทับแผ่นเกม

สรุปเลยต้องเลิกเล่นและช่วยกันเก็บแบงค์ที่มาปนกันมั่วไปหมด

จากนั้นพยาบาลก็ปิดไฟไล่คนไข้เข้านอน แต่น้องณัฐยังอยากเล่นต่อ

เลยเอากระดาษ A4 มาวาดรูปเล่นกันคนละแผ่น

ชั้นวาดต้นไม้ เด็กผู้หญิง ดวงดาว ดวงจันทร์ ต้นหญ้า และแมว 1 ตัว

ส่วนน้องณัฐวาดรูปตัวการ์ตูนผู้ชาย

อเสร็จ ก็คุยกันว่าน้องณัฐอยากเป็นอะไร

เค้าบอกอยากเป็นซุปเปอร์ฮีโร่

ชั้นเลยแนะนำว่า งั้นเป็นตำรวจ หรือทหารสิ

น้องณัฐบอกงั้นก็ต้องตายน่ะสิ ออมเลยบอกทุกคนเกิดมาก็ต้องตาย

เลือกเอาว่าจะตายแบบฮีโร่ หรือตายแบบไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครคิดถึง

---------------------------------------------------          

จากนั้น ชั้นก็กลับไปนอนที่ห้องตัวเอง และก็หลับสบายดี

มาตกใจตื่นเพราะคุณยายทำอะไรสักอย่างหล่น ชั้นไม่อยากสนใจ

แค่หกโมงกว่าๆ เอง ขี้เกียจลุก แต่แกก็ส่งเสียงจนชั้นทนไม่ไหว

พอลุกไปดู พบว่าคุณยายฉี่นี่เอง

แกถูกมัดแต่ทำเก้าอี้ข้างเตียงล้มได้อีกนะ

ชั้นเดินออกห้องพบผู้ช่วยพยาบาล เลยบอกว่าคุณยายฉี่ค่ะ

แล้วชั้นก็กลับมานอนคลุมโปง พยาบาลก็ไม่มาสักที

คุณยายก็ส่งตลอดเวลา ชั้นเลยกดกริ่งรถเมล์ พยาบาลก็ยังไม่มา

รออีก 10 นาที เดินไปเจอพยาบาลเลยบอกว่าคุณยายฉี่

พยาบาลจึงไปจัดการกับยาย พอพยาบาลไปแล้ว

ชั้นนอนต่อและได้ยินเสียงเรียกไปกินอาหาร (ยังกะหมา)

ชั้นไปกินอาหาร อาบน้ำเสร็จก็นั่งเฉยๆ

อยากนอนต่อ แต่ดูเวลาแล้วคิดว่าไม่ใช่เวลานอน

เลยออกมาเดินเล่นรอบวอร์ด ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา ซ้าย

พยายามเดินให้เร็วขึ้น จนเดินได้ 4 รอบ มานั่งพัก

คิดว่าพักเหนื่อยด้วยการนั่งสมาธิดีกว่า เลยเดินไปนั่งสมาธิที่เตียง

ไม่นานหรอก แค่ 5 นาที แต่ชั้นก็พอใจที่อย่างน้อยก็ได้ทำ

พอนั่งสมาธิเสร็จเลยขนอุปกรณ์เครื่องเขียนออกมา

คิดว่าจะเขียนอะไรเรื่อยเปื่อย

แต่พี่โอ๋บอกว่า เดินตามชั้นบ้างดีกว่า

แล้วแกก็เดิน พอหยุด แกก็ทำท่ากายบริหาร

ชั้นเลยทำด้วย

จากท่าง่ายๆ เป็นท่าโยคะที่ชั้นพอจะจำได้บ้าง

ทำไปสักพักเหนื่อย

ไปกินน้ำ กลับมานั่งเขียนไดอารี

---------------------------------

พี่โอ๋กลับมานั่งข้างๆ ชั้น พูดถึงแต่เรื่องเจ้าหลง

ชั้นรำคาญเลยบอกแก ว่าพี่ไม่ต้องสนใจเค้าหรอก พยาบาลก็อยู่

พี่แกก็แถว่า ไม่ได้สนใจ แค่สงสาร (ฮ่วย!)

ชั้นบอกพี่ พี่บอกไม่สนใจ แต่พูดถึงเจ้าหลงตลอด

และถ้าสงสารก็ไปช่วยเจ้าหลงไป แกบอก โอ๊ย ไม่เอาหรอก

ชั้นบอก พี่ไม่ได้สนใจ สงสาร แต่พี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้

แล้วพี่ก็พูดฉอดๆ ตลอดเวลาที่ออมเขียน

พี่ไม่สงสารหนูบ้างเหรอ

ต้องมาฟังเรื่องน่าหดหู่ใจซ้ำไปซ้ำมาตลอดเวลา

ที่หนูไม่เขียนในห้อง เพราะสภาพที่ต้องเขียนมันยาก เตียงก็แข็ง

คุณยายก็รบกวนตลอดเวลา ทั้งรูป กลิ่น เสียง

พี่อยากฟังเรื่องคุณยายบ้างมั้ยล่ะ

อุตส่าห์มานั่งเขียนที่โซฟานุ่มสบาย ไม่ต้องทนดมกลิ่นฉี่

ไม่ต้องฟังเสียงคุณยายอีก

พยาบาลเดินผ่านมา จึงบอกให้พี่แกไปนั่งที่อื่น

เพราะแกพูดเรื่องเดิมมาหลายรอบแล้ว

ชั้นจึงมีโอกาสได้อยู่คนเดียว

ไม่เงียบ แต่สงบ

-----------------------------------------------          

หลังข้าวเที่ยง

วันนี้มีเข้ากลุ่มตอนบ่าย ไม่นานก็เลิก

ชั้นอยากจะนั่งเขียนไดอารี

แต่ขี้เกียจ เลื้อยไปไหลมาอยู่ที่โซฟาน่ะแหละ

ไม่นานพ่อกับแม่ก็มา ชั้นเล่าเรื่องที่หมอจะให้ออกวันอังคาร

ตอนแรกหมอจะให้ออกวันจันทร์ แต่หมอบอกว่า อ.หมอท่านหนึ่ง

(เคยทำจิตบำบัดให้ชั้นเมื่อนานมาแล้ว) จะมาที่นี่บ่ายวันจันทร์

หมอถามว่าอยากคุยกับอ.มั้ย (โอ้ จอมยุทธ์ขั้นเทพจะมา โอกาสทองจริงๆ)

ชั้นรีบตกลงทันที หมอเลยตกลงว่า งั้นออกวันอังคารแล้วกัน

ชั้นได้ฟังเพลงและติดต่อกับโลกภายนอกเล็กน้อย

พอข้าวเย็นมา พ่อกับแม่จึงกลับไป

หลังอาหารเย็น เบื่อ ขี้เกียจ เลยเดินเล่นไปเรื่อยๆ

ย่อยอาหาร อาบน้ำ สระผม...

 

เซ็ง ไม่รู้จะเขียนอะไรแล้วเว้ยยยย

...

...

...

นึกสงสัยขึ้นมาว่า บล็อกหรือคอมเม้นท์อะไรต่างๆ ของชั้น

มันมีอิทธิพลกับคนอื่นมากมั้ยนะ เค้าพอมีจักรยานในการอ่านอะไรมั้ยนะ

เพราะพอชั้นบอกหมอเรื่องว่า

ชั้นมีบล็อกเล่าเรื่องเกี่ยวกับจิตเวช

จริงๆ มันก็แค่ไดอารี บ่น ระบายอารมณ์

เล่าประสบการณ์แปลกๆ

ในมุมมองของคนป่วยคนนึง

ไม่ได้เป็นวิชาการอ้างอิงอะไรได้

และส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นเรื่องของชั้น

คนไข้จิตเวชที่ไปสร้างวีรเกรียนไว้มากมาย ทั้ง โหด มันส์ ฮา

(จริงๆ แล้วเศร้าเคล้าน้ำตา) ตามประสาของคุกชื่อจิตเวช

---------------------------------------------

หมอขอว่าอย่าเขียนให้คนมองว่าจิตเวชน่ากลัวมากนัก

เดี๋ยวคนไข้จะพากันกลัวไม่ยอมแอดมิทกันหมด

ชั้นเลยบอกว่าก็แค่เล่าสิ่งที่เกิดขึ้น คนจะได้รู้ไว้

และเตรียมตัวเตรียมใจว่าสิ่งต่างๆ ที่จะได้เจอมันเป็นยังไง

---------------------------------------------- 

ชั้นมองว่า “รู้” น่าจะน่ากลัวน้อยกว่า “ไม่รู้” เลยว่ามันเป็นยังไง

และจะได้เข้าใจว่าบางอย่างที่บางคนทำ มันเป็นอาการ, ผลข้างเคียง

และทุกคนก็ป่วยและเจ็บเหมือนๆ กันกะเรา

จะมีก็แต่คนป่วยด้วยกันเท่านั้นที่จะรู้ว่า

แผลในใจพวกเรานั้นรุนแรง

เหวอะหวะขนาดไหน

ส่วนบล็อคจะมีเอนทรี่ที่ทำให้วอร์ดจิตเวช

และการรักษาด้วยไฟฟ้าดูน่ากลัว

ซึ่งมันเป็นความเห็นของชั้นเอง

มุมมองของชั้นเองคนเดียว

ดังนั้นโปรดใช้จักรยานในการรับชม

 

อยู่ดีๆ ก็อยากเขียนบทหนังขึ้นมาสักเรื่อง*

 

---

---

---

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

เพื่อนๆ สามารถติดต่อออมได้ทาง paw_om@hotmail.com ค่ะbig smile

#2 By lunatic_girl on 2014-08-25 16:14

ออมคะ เราบังเอิญเข้ามาเห็นบล็อกนี้ และสู้กับโรคซึมเศร้าและความรู่สึกอยากตายมานานแล้วค่ะ อยากปรึกษาและคุยด้วย เปนไปได้มั้ยคะ วิธีไหนก็ได้
ขอบคุณนะ

#1 By m (171.7.163.234|171.7.163.234) on 2014-08-05 16:07