ภาค 15: วันที่ 2

posted on 24 Apr 2014 18:02 by psych-ward-girl in psychward
15 เมษายน 2557                                                               วันที่ 2
 
หลังจากนอนอยู่บนโซฟา (แทบไม่ได้หลับเลย)
 
จนคิดว่าทนอยู่ตรงนี้ไม่ไหวแล้วเลยกลิ้งม้วนหน้า หลุดออกมาจากดักแด้
 
หงุดหงิดมาก ล้างหน้า แปรงฟัน (ห้องอาบน้ำปิดแล้ว เลยไม่ได้อาบ)
 
เดินมาเจอเจ้าหลงนั่งอยู่ที่โซฟาที่ประจำมันนั่นล่ะ เลยถามมันกินข้าวยัง
 
มันตอบยังไม่ได้กิน ชั้นเลยเดินไปกินข้าวกับเจ้าหลง
 
ซึ่งเป็นมื้อเที่ยงแล้ว
 
ชั้นนั่งลง เปิดถาดข้าว กำลังจะกิน
 
พยาบาลก็พยายามป้อนเพื่อจะทำให้เจ้าหลงกินข้าวให้ได้
 
แต่มันก็ไม่พูดและไม่กิน
 
ชั้นเลยตวาดไปว่า “กินข้าวซะ ถ้าไม่กินก็ออกไป รำคาญ” (โหดสัสมั้ยล่ะ)
 
เจ้าหลงเดินร้องไห้ออกไป
 
ส่วนชั้นนั่งกินข้าวตามปกติ
 
นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เป็นทุกครั้งที่เจ้าหลงจะไม่ยอมกินข้าว
 
บางทีชั้นก็คอยเชียร์ให้มันกินเหมือนกัน (ตอนยังไม่แปลงร่างอะนะ)

------------------------------------------------------          

พอกินข้าวเสร็จ ชั้นเดินมาตรงกลางวอร์ด

ก็ได้ยินเสียงเจ้าหลงที่นั่งอยู่โซฟาส่งเสียงประมาณ

ดีออก   ดี.... อะไรสักอย่าง

ชั้นไม่สนใจ เดินเข้าห้องไปหยิบทิชชู่ไปห้องน้ำ

ผ่านเจ้าหลงซึ่งกำลังร้องไห้และพูดว่าพ่อแม่ยังไม่เคยด่ากูเลย.....

ชั้นเลยเดินไปถามเสียงเข้มๆ ว่า ชั้นด่าเธอคำว่าอะไรเหรอ

เจ้าหลงก็เงียบ

------------------------------------------------------          

พอชั้นเดินกลับไปที่ห้องตัวเอง

คุณยายอายุ 80 ที่น่าเคารพรักก็กรี๊ดแบบหนังสยองขวัญขึ้นมาอีก

ชั้นที่กำลังเลือดเดือด และต้องการสันติภาพสุดๆ

ก็ส่งเสียงดังเล็กน้อยว่า “โอ๊ย จะกรี๊ดอะไรนักหนา ห๊ะ

จะไม่ให้คนอื่นเค้าได้นอนบ้างเลยเหรอ หุบปากเดี๋ยวนี้นะ” (โหดสัส#2)

แกมองหน้า แล้วเงียบปาก เดินกลับไปที่เตียงตัวเอง

แต่เลือดชั้นยังเดือดอยู่ไง

ที่นี้ผู้โชคร้ายคือพยาบาล

ชั้นเปิดกระจกตู้ปลาแล้วบอกว่า

“คุณพยาบาลคะ เสียงเพลงดังเกินไป ช่วยปิดด้วยค่ะ” เสียงเพลงก็เงียบไป

--------------------------------------------------------

พอเสียงด่าของเจ้าหลงเงียบไป กลับมาเป็นเสียงร้องไห้หาแม่ตามปกติ

คุณยายก็เงียบปากไปแล้ว

เสียงเพลงก็เงียบไปแล้ว

ชั้นจึงหยิบหนังสือมาอ่านตามปกติ      

---------------------------------------------------------

หลังจากอ่านหนังสือจบ

ชั้นเลยนั่งเขียนข้อคิดที่ได้จากหนังสือ (ยังกะจะไปสอบ)

เสร็จแล้วพยายามเขียนเรื่อง ยังไม่แน่ใจว่า

มันเป็นเรื่องสั้น เรื่องยาว เรื่องแต่ง หรือไดอารี

มันแค่เขียนอะไรที่อยู่ในหัว ณ เวลานั้นออกมา

การเขียนช่วยให้เราได้สำรวจตัวเอง พยายามมองมันในหลายๆ แง่มุม

บางทีคำตอบของเรื่องต่างๆ อาจจะอยู่ในหัวเราเองอยู่แล้ว

เพียงแต่กระจัดกระจายอยู่

หรือไม่

เราก็อาจจะเพ่งมองมันใกล้เกินไป เลยมองไม่เห็นภาพรวม

ถึงตอนนี้จะยังเขียนไปไม่ถึงตอนจบ อยากให้มันจบแบบ Happy ending

จบแบบนางเอกหาคำตอบของปัญหาชีวิตได้

และพร้อมจะสนุกไปกับการผจญภัยครั้งใหม่

--------------------------------------------------

หลังจากเขียนเรื่องนั้นแล้ว ก็นึกได้ว่า

เรายังไม่ได้เขียนบันทึกการเข้ารพ.ครั้งที่ 15 นี่เลยนี่หว่า

คืนวันนั้นจึงเริ่มเขียนบันทึกเหตุการณ์ เรื่องราวต่างๆ

แม้อะไรหลายๆ อย่างก็ยังคงเหมือนเดิม แต่มันก็ไม่เคยเหมือนกันเลยสักครั้ง 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet