ภาค: 15 วันที่ 1

posted on 24 Apr 2014 16:39 by psych-ward-girl in psychward
วันที่ 14 เมษายน 2557                                                     วันที่ 1

 

เนื่องจากช่วงนี้เป็นวันหยุดสงครามสงกรานต์

จึงมีหมอเข้ามาดูคนไข้ไม่มากนัก

และชั้นก็ยังไม่ค่อยได้คุยกะเจ้าของไข้ของชั้นมากนัก

พอเช้ามาก็ทำกิจวัตรเดิมๆ

แต่ๆๆ

เย็นวันนั้น

ขณะที่ชั้นนั่งกินข้าวอยู่ที่ห้องกินข้าวคนเดียว ก็ได้ยินเสียงคนมาเรียก

เป็นเสียงผู้ชาย ไม่เด็ก ไม่แก่ เรียกชื่อชั้นซ้ำๆ

ไม่หยุดซะที

เอาแล้วไง

มาถึงก็โดนลองของเลยนะ

ชั้นรีบวิ่งออกจากห้องกินข้าว ผ่านห้องทีวีที่ไม่มีใครอยู่

จนมาถึงกลางห้อง

ก็เห็นทุกคนนั่งชิวกันสบาย ไม่มีวี่แววของญาติใครเลยสักคน

ชั้นรีบถามจีว่าเมื่อกี๊มีญาติผู้ชายมาบ้างมั้ย

จีบอกว่าไม่มีใครเลยนะ

แล้วบุรุษพยาบาลล่ะ

จีก็บอกว่าเค้าอยู่ในฝั่งผู้ชายไง พอได้ยินดังนั้น

ชั้นก็เกิดกลัวขึ้นสมอง เรียกจีกะหลงมาอยู่เป็นเพื่อนหน่อย

ตอนกินนี่มือสั่นมากๆ อะ ในใจมันก็ยิ่งสับสน

ตกลงมันผีหรือหูชั้นแว่วไปเองนะ

-------------------------------------------------

คืนนั้น

ชั้นเข้านอนตามปกติรูมเมทอายุประมาณ 80 ปี (อาจจะมากกว่า)

ดูน่าสงสาร แกหลงลืม ขอให้พาไปห้องน้ำบ้าง, พากลับห้องบ้าง

เตียงกลางว่างไว้

ส่วนชั้นได้เตียงริมหน้าต่าง

นับว่าเป็นผู้โชคดีได้พักในเตียงริมหน้าต่างที่มีทัศนียภาพน่ารื่นรมย์ใจที่สุด

เอาล่ะ คืนนี้กะว่าจะอ่านหนังสือ เขียนหนังสือเล่น 

พอหายเบื่อแล้วค่อยเข้านอน

ชั้นพยายามนอนเองนะ

ไม่ขอยานอนหลับเพิ่ม

-----------------------------------------

สักพักหลับไป

ก็ตกใจแทบช็อค เพราะเสียงร้องโหยหวนของคุณยาย

สาบานได้ว่าน่ากลัวที่สุดตั้งแต่ที่เคยได้ยินมา

ชั้นกดกริ่งรถเมล์เรียกคุณพยาบาลมา

พยาบาลวิ่งมากัน 3 คน

มาปลอบแกด้วยภาษาที่ชั้นยังไม่เคยเรียน แล้วแกก็เงียบไป

พยาบาลเห็นชั้นกลัวจึงถามว่าอยากได้ยามั้ย ชั้นขอ

สักพักพยาบาลก็เอายามาให้

ชั้นกินยา แล้วห่อตัวเป็นดักแด้ (มันรู้สึกปลอดภัยน่ะ)

คิดว่าจะได้หลับไปอย่างสบายใจ แล้วชั้นก็หลับไป

         ไม่นานนักหรอกนะ

เสียงกรีดร้องแบบที่คิดว่าส่งตรงมาจากนรกก็ทำชั้นสะดุ้งอีกแล้ว

พยาบาลวิ่งกันมาเองเลย ทั้งขู่ทั้งปลอบ

จนยายแกเงียบไปอีกรอบ

ส่วนชั้นซึ่งคิดว่าถ้ายังนอนตรงนี้คงจะฝันร้ายทั้งที่ยังตื่นอยู่แน่ๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้นเลยหอบผ้าห่ม หมอน มานอนที่โซฟาหน้าห้อง

(มันต่างกันตรงไหนฟะ!)

 

ปวดขี้มั้ยครับ?

 

(เขียนๆ อยู่คำถามแนวๆ จะมาแบบ random ตลอด)

กว่าชั้นจะเซ็ตตัวห่อดักแด้บนโซฟาเสร็จ

เอาฮู้ดเสื้อกันหนาวมาปิดหัวตัวเอง

ฝันว่าตัวเองจะได้นอนห..

         ยังไม่ทันไรเลย

 

กรี๊ดดดดดดดดๆๆๆๆๆ

 

ให้ตายเถอะ (ให้เค้าตายๆ ไปซะ ไม่ตายจะเอาหมอนกดแมร่ง)

ทีนี้พยาบาลพร้อมหมอเวรเลยมาฉีดยาแก แล้วบอกชั้นว่าเดี๋ยวแกก็หลับแล้ว

 

ดินสอแม่งโคตรทู่เลย

 

FFFFUUUUUUUUUU

 

(สติหลุดเขียนต่อไม่ได้แล้วเว้ยยยยย)

------------------------------------------------------------

ก่อนที่จะเขียนเล่าต่อไปนั้น

ออมขอบรรยายสภาพแวดล้อมให้เพื่อนๆ ได้เห็นภาพและอินสุดๆ

ออมจะนั่งเขียนอยู่ที่โซฟาหน้าห้อง โดยมีรูมเมทอายุ 80 ปี (หรือมากกว่า)

เดินหลงทางและสามารถกลายร่างเป็นระเบิดสลายเยื่อแก้วหูได้ใน 3 วินาที

------------------------------------------------------

อีกคนเป็นหญิงสาวอายุ 32 ปี ชื่อเจ้าหลง

แต่ดูเหมือนพัฒนาการถดถอยหรือไม่พัฒนาเลยก็ไม่รู้

เพราะแกร้องไห้ตลอดเวลา ร้องหาแม่ตลอดเวลา (ตลอดเวลาจริงๆ นะตัวเอง)

บางทีก็เรียกหาพยาบาล หรือผู้ป่วยคนอื่นๆ ด้วย

ปัญหาของเจ้าหลงคือ (อ่าว ที่ร้องไห้นั่นยังไม่นับเป็นปัญหาเรอะ)

เธอฉี่โดยไม่รู้ตัว คือบอกว่าปวดฉี่ แต่นั่งตูดเปียกอยู่ที่โซฟานั่นล่ะ

พยาบาลและผู้ช่วยก็มาเช็ด และบอกว่าคราวหลังให้ไปฉี่ในห้องน้ำ

โซฟามันติดกัน เลยเปียกไป 2 ตัว พอเค้าทำความสะอาดดีแล้ว

เจ้าหลงที่เปลี่ยนกางเกงแล้วก็กลับไปนั่งที่เดิม

         ไม่นานหลังจากนั้น

เจ้าหลงก็ฉี่รดโซฟาเหมือนเดิม

ชั้นเคยสงสารและโอ๋เจ้าหลงในตอนแรก แต่ก็รู้ว่ามันไม่ได้ช่วยอะไร

เพราะทั้งหมดที่เจ้าหลงทำก็คือ เพื่อเรียกร้องความสนใจเท่านั้น

---------------------------------------------------

แต่ออมยังโชคดีอยู่บ้างที่มีคนที่พูดคุยรู้เรื่อง

คนแรกคือ จี เธออายุเท่าชั้น ดูเธอบุคลิกเงียบขรึมเป็นผู้ใหญ่ 

ดูไม่เหมือนคนป่วยเลย

อีกคนคือพี่โอ๋ แกรักลูกมาก เล่าแต่เรื่องของลูกชายแกตลอด

จนวันที่ลูกชายอายุ 14 มาเยี่ยมนั่นล่ะ ชั้นถึงได้เข้าใจ

ลูกชายแกเป็นหนุ่มน้อยลูกครึ่งหน้าตาหล่อเหลา (เป็นเราก็คงอดเพ้อหาไม่ได้อะ)

ดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัว

แถมเคยเป็นนายแบบโฆษณาหลายตัวเลย

------------------------------------------------

ชักจะออกทะเลอีกแล้ว มาเล่าต่อ

คืนนั้นได้นอนน้อยเพราะหลับไปไม่นานก็เริ่มมีเสียงคนเดินผ่านโซฟา

พูดคุยกัน (เช้าแล้วอะนะ)

ชั้นโมโหที่ถูกรบกวน เลยลุกมาฉีกกระดาษเอสี่ครึ่งแผ่นเขียนว่า

 

“จะนอน ใครปลุก ตาย!” 

 

มาแปะไว้ที่โซฟา ดันกลายเป็นว่า

มีคนเดินเข้ามาอ่านป้ายเหนือหัวชั้นตลอดๆๆๆๆๆๆ

“จะนอน ใครปลุก ตาย”

“จะนอน ใครปลุก ตาย”

“จะนอน ใครปลุก ตาย”

 

ว้ากกกกกก ทำไมชั้นไม่เขียนว่า

     

 “จะนอน ใครอ่าน ตาย!” วะเนี่ย!?         

 

 
 
 
รออ่านตอนออมแปลงร่างได้ในวันที่ 2 ค่ะ 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet