เพิ่งจะมีเวลาอัพบล็อก
 
หลังจากที่เข้ารพ.ไปนาน
 
ออกมาก็ใกล้สิ้นปีงบประมาณ
 
ต้องส่งงานตาม KPI ที่เราได้กำหนดไว้
 
ออมออกมาก็ปั่นแหลกเลย
 
ไฟไหม้ก้นเลยล่ะ
 
บางข้อออมว่าออมจะทิ้งแล้่ว ไม่ทำแล้ว
 
หัวหน้าช่วยกระตุ้นในเวลา 1 อาทิตย์สุดท้าย
 
จำได้ว่าวันส่งเป็นวันจันทร์
 
คืนวันอาทิตย์ออมยังนั่งปั่นงานอยู่เลย
 
แต่ก็ผ่านมาได้ เฮ้อ (เมพขิงๆ)
 
--------------------------------------------------------------------
 
ตอนนี้เรื่องราวในวอร์ดจิตเวชออมก็ลืมไปเกือบหมดแล้ว
 
จำได้แต่ว่า
 
ออมใช้เวลาเขียนเรื่องสั้นติดต่อกัน 4 วัน
 
วันละ 1 เรื่อง
 
(หวังว่าคนที่รู้จักบล็อกใหม่ออมคงจะได้อ่านแล้ว)
 
เสียใจด้วยที่ออมไม่ได้เอามาลงในบล็อกนี้
 
จนวันที่ 5
 
ออมเล่าให้หมอฟังว่าออมไม่อยากเข้ารพ.
 
งานก็ยังค้างอยู่มาก
 
หมอเลยตอบว่า
 
"งั้นเอาเวลาแต่งนิยายมาทำงานดีกว่ามั้ย"
 
ออมเลยบอกหมอว่า
 
"ทำไม่ได้หรอกค่ะ ข้อมูลในแฟ้มคดีเป็นความลับ เอาออกมาจากที่ทำงานไม่ได้"
 
วันนั้นออมกำลังเขียนเรื่องที่ 5 ได้กลางเรื่องแล้ว
 
กำลังคิดว่าจะให้มันจบยังไง
 
คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ยากที่สุดเลย
 
เพราะเรื่องนี้จะทำให้สามารถหาคำตอบในสิ่งที่ออมไม่เคยรู้คำตอบได้
 
มันเหมือนกำลังจะนึกได้แล้วว่าตัวเอกจะพาออมไปถึงคำตอบได้ยังไง
 
พอพูดกับหมอจบ
 
ออมพยายามคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
 
ความวิตกกังวลเรื่องงานมันเข้ามาเต็มหัวแล้วทีนี้
 
งานประจำ งานตาม KPI งานติดตามคดีที่ยังไม่ค่อยคืบหน้า
 
จริงๆ งานตามคดี ออมก็มีข้อมูลจากผู้เกี่ยวข้องแล้ว
 
แต่มันก็กว้างมาก
 
แถมยังเกี่ยวกับหน่วยงานอื่น
 
ยังคิดไม่ออกว่าจะเขียนไปขอข้อมูลเค้ายังไง
 
เราจะเล่าเรื่องราวการสืบสวนมหากาพย์นี้ให้เค้าเข้าใจได้ยังไง
 
ทางเลือกในการตามคดีนี้เหลือแค่ทางเดียวแล้ว
 
ยังไงก็ต้องเดินหน้าให้ถึงที่สุด
 
ขณะนี้ก็กำลังทำผลงานเลื่อนขั้นอีก
 
ต้องรีบทำก่อน KPI จะออกมาชัดเจน
 
ไม่งั้นไม่มีเวลาทำแน่
 
(แต่ก็ขอพักมาเขียนบล็อกก่อน)
 
---------------------------------------------------------------------
 
เออ
 
ลืมไปเลยว่าจะเล่าเรื่องอะไร
 
เขียนออกทะเลไปไกลแล้ว
 
เอาล่ะ
 
เรื่องมันมีอยู่ว่า
 
วันนั้นออมได้ออกจากรพ.แล้ว
 
ขณะที่พ่อไปติดต่อการเงิน
 
ชั้นก็ยังไม่ไปเปลี่ยนชุด
 
นั่งคุยกับพี่ที่เป็นเพื่อนข้างเตียง
 
รู้สึกเป็นห่วงพี่เค้า
 
แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง
 
ได้แค่ฟัง
 
ทีนี้มันก็มีช่างแอร์เข้ามาในวอร์ด
 
3 คน
 
เข้าไปในห้องเกือบลึกสุด
 
ชั้นไม่เคยรู้เลยว่ามันเป็นห้องอะไร
 
ยังนั่งคุยกับพี่เค้าต่อไป
 
ทีนี้ก็ได้กลิ่นไหม้มาจากข้างในวอร์ด
 
ชั้นอยากรู้ว่ามีอะไรไหม้อยู่รึเปล่า
 
เลยเดินไปดูห้องนั้น
 
อ้อ
 
ห้องนั้นเป็นห้องแอร์นี่เอง
 
มีช่างแอร์คนหนึ่งปีนอยู่ที่แอร์ข้างบน
 
คนนี้เองที่ทำให้เกิดกลิ่นไหม้
 
มีคนที่อยู่ข้างล่างคอยช่วยส่งเครื่องมือให้
 
อีกคนอยู่ตรงประตู กำลังหยิบอะไรสักอย่างในกล่องเครื่องมือ
 
คือห้องนั้นมันก็เล็กๆ เอง
 
ช่างเข้าไป 3 คนก็เต็มพอดี
 
ขณะที่ชั้นกำลังยืนดูอยู่นั้น
 
ช่างที่ปีนอยู่บนบันไดหันมาเห็นชั้น
 
"เฮ้ย รีบปิดประตูเร็ว" ช่างบอกคนที่อยู่ตรงประตู
 
คนที่อยู่ตรงประตูรีบปิดประตู
 
ชั้นมองกุญแจที่ห้อยอยู่ที่รูกุญแจ
 
ยืนคิดว่ามันจะรีบปิดประตูทำไม
 
ชั้นได้ยินเสียง
 
"เฮ้ย เอากุญแจเข้ามาด้วยสิ"
 
คนที่อยู่ตรงประตูแง้มประตู แล้วรีบหยิบกุญแจเข้าไปด้วย
 
ปิดประตูซะแล้ว
 
ไม่มีอะไรสนุกๆ ให้ดูแล้ว
 
ชั้นเดินออกมา
 
ได้ยินเสียงมาจากในห้อง
 
"เดี๋ยวเค้าก็เอาไขควงมาแทงตายหรอก"
 
...
 
...
 
...
 
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
 
...
 
อะไรของมันLaughing
 
นี่ผู้ชายหน้าเถื่อน 3 คนกลัวชั้นเหรอเนี่ย
 
ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
 
...
 
ชั้นต้องเป็นฝ่ายกลัวพวกแกเว้ย พวกบ้า
 
หน้าตาชั้นก็ออกจะสะสวย (ไม่มีใครชมเลยชมตัวเอง)
 
ผู้หญิงบอบบางอย่างชั้นไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหน
 
 
อ้อ
 
...
 
...
 
...
 
ชั้นใส่ชุดคนบ้าอยู่นี่เองFoot in mouth
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ช่างแอร์แม่งโหดขิงๆ
ยินดีต้อนรับกลับบ้านหลังนี้นะออม
Hot! Hot! Hot!
555
ก็ stereotype นะ
แต่ก็กลัวเกินจริงไปหน่อยหรือเปล่า :)

#2 By aaax on 2012-10-12 08:58

กลัวเราสักงั้นbig smile  Hot!

#1 By ราศีกุมภ์ on 2012-10-11 17:57