หลังจากที่เราได้เผชิญกับความทุกข์มามากมาย

เราก็ได้รู้ว่า

เพื่อนๆ ทุกคนก็มีปัญหาหรือมีทุกข์เหมือนกัน

เราอาจมองว่า

เอ๊ ทำไมเรื่องแค่นี้เองถึงแย่ขนาดนั้น 

หรือว่า

แย่แทบตายคนก็ว่าเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย แกอ่อนแอเองนี่

ทุกคนถือไม้บรรทัดพกติดตัวไว้ตลอดเวลา

พร้อมที่จะชี้ใครผิดใครถูก ใครดีใครชั่ว

ใครเข้มแข็งใครอ่อนแอ

 

นอกจากนั้น

เรามักมองว่าปัญหาของคนอื่นดูเล็กน้อย

ปัญหาของเราช่างใหญ่โตมหาศาล

 

ลองมองมันเป็นเรื่องความสูง

คนนึง 150

คนนึง 160 

คนนึง 170

แล้วถ้าโจทย์ปัญหามาคือจงหยิบของสูง 180 

และให้รองเท้าที่มีความสูงเท่ากัน

ก็แฟร์ๆ จริงมั้ย

คนสูง 150  : ทำไมถึงได้ยากเย็นขนาดนี้ ฉันต้องไปหาบันไดตั้ง 3 ขั้น

                  ถึงจะหยิบได้

คนสูง 160 : ทำไมถึงได้ยากขนาดนี้ ฉันต้องไปหาบันไดมาตั้ง 2 ขั้น

                 ถึงจะหยิบได้

คนสูง 170 : ไม่เห็นจะยากอะไร ไปหาบันไดมาขั้นเดียวก็ได้แล้ว

คนสูง 180 เดินผ่านมา : จะยากอะไรนักหนา แค่ไปหยิบของมาเฉยๆ บ่นกันอยู่ได้

 

 

แต่ทุกคนไม่ได้เกิดมาเท่าเทียมกันนี่

 

มันแล้วแต่บุญแต่กรรมที่สร้างไว้

 

สิ่งที่ต้องทำก็คือ

 

คนสูง 150 ก็ต้องพยายามให้มากๆ

 

คนสูง 160 ก็ต้องพยายามมาก

 

คนสูง 170 ก็ไม่ต้องพยายาม แค่ทำมันให้ได้เท่านั้น

 

แล้วคนสูง 180 บอกว่า “มันง่ายมาก”

 

แต่มันมีเหรอ

 

ที่คนๆ นึงจะห่วยมันซะทุกเรื่อง

 

หรือ

 

คนๆ นึงจะสมบูรณ์พร้อมมาตั้งแต่เกิด

 

อย่างน้อยทุกคนก็มีสิ่งที่เราสูง 180

 

และสิ่งที่เราสูง 150

 

นอกจากจะไม่ตัดสินความทุกข์ของคนอื่นแล้ว

 

เราเองนั่นแหละที่ต้องพยายาม

 

ให้มากเท่าที่จะมีปัญญาทำได้

 

หรือบางคนจะบอกว่าตัวเองมันห่วยซะทุกเรื่อง

 

ไม่มีอะไรสูง 180 เลย

 

นั่นยิ่งต้องพยายามหนักเลย

 

เพราะต้องไปตามหาตัวเองให้เจอว่าสูง 180 ของเราคืออะไร

 

ขอให้ทุกคนมีความพยายาม

 

เราจะเอาใจช่วย

 

จะว่าไปก็เป็นการให้กำลังใจตัวเองไปด้วย

 

 

 

 

ปล. ที่เราเขียนขึ้นมาเพราะโดนดูถูกความทุกข์

 

เช่น เราจิตใจแย่มาก ลุกจากเตียงไม่ได้

 

แค่ไม่ฆ่าตัวตายก็บุญแล้ว

 

แต่พอไปบอกคนอื่น

 

อะไร

 

แขนก็ยังดีอยู่ ขาก็ยังเดินได้นี่

 

อย่าขี้เกียจสิ อย่าสำออยสิ อย่าคิดมากสิ อย่าเศร้าสิ

 

ถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถ

 

ไม่รู้จะบ่นกับใคร บางทีเราก็เกรงใจ

 

หรือก็คิดว่าเค้าอาจจะคิดแบบที่เขียนไว้ข้างบนก็ได้

 

การไปบ่นไปเล่าให้ใครฟังก็เสี่ยงเหมือนกันนะ

 

บางคนต่อหน้าก็ดี เข้าอกเข้าใจ เอาใจช่วย

 

ถึงเวลากลับเอาเรื่องของเราไปแสดงให้ชาวบ้านรู้

 

ด่าว่ากัน ซุบซิบกัน เติมสีใส่ไข่

 

และทุกคนก็ตัดสินเราไปแบบนั้น

 

 

 

ปล.2 ขอแนะนำว่าถ้ายังไม่เจอคนที่พร้อมจะฟังเราจริงๆ

 

อย่าเพิ่งไปเล่าให้ใครฟังนะ

 

เอาให้เราเข้าใจตัวเองซะก่อน

 

แล้วค่อยไปบอกคนใกล้ตัว

 

น่าจะเซฟสุด